چالنخجیر منطقه ای است  در ۵ کیلومتری شمال غرب شهر نراق و در ۱۰ کیلو متری شمال شرقی دلیجان . چاله در زبان محلی به مکانی گفته می شود که از اطراف گود تر باشد .  نخجیر هم یعنی شکار گاه . منطقه چاله نخجیر  منطقه ای است نسبتا گود  که در قدیم الایام بزرگان وحاکمان آهوان دشت نراق را با سگ های شکاری به سوی آن هدایت  و با توجه به اینکه اطراف آن را کوه های بلند در بر دارد آنها را در محاصره طبیعت نخجیر  گرفتار و نهایتا شکار می کردند .  

 از سال ۶۸ با کشف غار آهکی چالنخجیر  فرصتی ارزشمند برای منطقه مهیا گردید  ولی با گذشت بیش از ۲۰ سال نه تنها از این فرصت طلایی استفاده نشد بلکه بهانه ای شد برای بروز  اختلافات منطقه ای .   

قرار است اسفند ماه درب این غار آهکی به روی عموم  گشوده شود  .  

فعلا عقلای دلیجان و نراق این  خبر را داشته باشند  تا بعد  که تحلیلی بر آن بنویسم .  

تحلیلی که روی خیلی ها را سیاه خواهد کرد !!! 

مخصوصا کسانی که این اختلاف را در این سالها نه تنها حل نکردند  بلکه آن را استخوانی نمودند در زخم مردم  دو شهر برای حفظ و تثبیت موقعیت خود .  

چه کربلاست امروز                    چه پر بلاست امروز

ســــرحسین مظلوم                     از تن جداست امروز

عصر جمعه پای برنامه تلویزیون نشسته بودم ،برنامه کودکی پخش شد به اسم زورو  . البته زورو به سبک جدید نه آن زوروی قدیمی ، زوروی  قرن 21 به جای اسب ماشین پرنده داشت .اما با همان مفهوم کلی داستان که به دنبال افراد شرور می رفت و در پایان هر داستان رد پای فرماندار را در انتهای باند های جنایت  و مافیا می یافت .  به یاد دوران کودکی خود افتادم که سریال زوروی با اسب و شمشیر معروفش قبل از انقلاب پخش می شد .  اما نکته ای که قصد دارم با این مقدمه در این مطلب برایتان عنوان کنم تحلیل پیام های ارتباطی  نهفته در این برنامه  رسانه ملی است  . در ذهن کودکی من با توجه به تاثیرات سریال زورو شخصیت فرماندار همیشه یک شخصیت منفی بود. نمی دانم سهم خودم از این برداشت  نا صواب چه میزان است ولی این یک واقعیت بود که  آن را انکار نمی کنم . در داستان زورو  کسی که پشت پرده در تمامی فساد ها و مشکلات دست  داشت  فرماندار منطقه بود و زرو این شخصیت افسانه ای سعی می کرد دست این شخص را برای مردم و قانون  رو کند . کمی که بزرگتر شدیم  و عقلمان رسید و توفیق مطالعه پیدا کردیم متوجه شدیم که مالک اشتر نخعی  هم  با آنهمه معرفت و بزرگواری فرماندار بوده آنهم فرماندار حکومت عدل علی . (ع)بین این دو تصویر که در ذهن از شخصیت فرماندارداشتیم و یکی از آن ماحصل رسانه ملی  و در دوران کودکی که آموخته ها  گفته می شود به مانند کنده شدن بر سنگ است و دیگری ماحصل مطالعه و تحقیق خودمان بود  کلی کلنجار رفتیم تا اینکه تصویر منفی حک  شده در ذهنمان را از کلمه فرماندار که مساوی شده بود با تبانی و خیانت  و دزدی و هزار پدر سوختگی پاک کنیم  !!!

ولی  اکنون می بینم که دوباره فرزند من با دیدن این  زوروی جدید  دچار این پاردوکس  شده است چون در سریال جدید هم فرماندار یک شخص شرور، خود خواه ، خود رای و خائن است که تمام دزدی ها به او بر می گردد .

آیا به نظر شما رسانه ملی در معرفی  شخصیت فرماندار به نسل کودک و نوجوان درست عمل می کند  ؟

 اگر فرزند من چنین تصویری از فرماندار در ذهن خود بسازد چه کس یا کسانی مقصر هستند ؟

آیا به نظر شما اندیشه ای پشت انتخاب و پخش این نوع برنامه ها در رسانه ملی وجود دارد ؟

  و هزاران ......آیای دیگر 

مطلب خود را  با داستانی شروع می کنم که چند وقت پیش از زبان یک پیر مرد نراقی شنیدم .   در واقع این داستان مرا مجبور کرد که پیرامون آن بسیار تامل کنم و این  مطلب  را برای خوانندگان وبلاگ بنویسم . امیدوارم بتوانم حق مطلب راادا کنم .   

این بنده خدا چند وقت پیش میهمان بنده بود . سوالاتی از من پرسید پیرامون اطراف نراق و وضعیت فعلی آنها  . البته  ایشان  در حال حاضر  ساکن تهران است . در بین گفتگو های خود با زبانی بسیار ساده و خودمانی به داستانی اشاره کرد که  برای من خیلی خیلی آموزنده بود . او گفت :وقتی خدا آدم و حوا را خلق کرد و در زمین قرار داد دید که آدم از خود تحرکی نشان نمی دهد و جنب و جوشی ندارد . برای اینکه این مشکل حل شود انسان دیگری به شکل آدم خلق کرد. آدم  دوم که خلق شد  موجب شد تا آدم اول برای احقاق حق خود  حرکتی بکند .  او سعی کرد برای اینکه ننه حوا را از دست ندهد ثابت کند که او آدم  اصلی است و آن دیگری آدم  واقعی نیست  . بعد از مدتی جدال بلاخره  با وساطت جبرئیل تصمیم گرفتند کره زمین را بین خود تقسیم کنند .  از این به بعد کار هر دو آدم این شده بود که نزدیک مرز مستقر شوند و اجازه ندهد که کسی از مرز خود فراتر رود . همیشه هم با هم جدال داشتند که طرف تو بزرگتر است و بهتر و باید مرز  به نفع من  تغییر کند . گاهی اوقات دور از چشم همدیگر شبانه دست به جابجایی مرز به نفع خود می زدند .  این بنده خدا با این داستان تمثیلی غیر واقعی ساختگی به من فهماند که این دعوای مرز و محدوده از ابتدای خلقت انسان بوده  و علت اصلی آن هم  ایجاد تحرک اجتماعی است . شاید در  رسیدن به این  مقصود بعضا دعوا هایی  هم شکل بگیرد ولی اگر این  نباشد انگیزه ای برای تحرک  در بین اقوام و گروه ها وجود نخواهد داشت .  

دلیجانی ها و محلاتی ها مدت  ها است در فرستاندن نماینده به بهارستان با هم رقابت می کنند و این را خوب  فهمیده اند که اگر در این خصوص  اقدامی جدی انجام ندهد  از رشد و توسعه  شهرشان  خبری نیست .

سوال  واقعی اینجا است .

آیا این جدال مقدس است یا مذموم ؟

به نظر شما دعوا های از این دست بین ساکنان شهر ها ، شهرستان ها ، استان ها و کشور ها مفید است یا مضر ؟

آیا استان نشینان حق دارند هر گونه  امتیاز خواهی شهرستان های خود را با انگ جدایی طلبی جواب دهند و  آنرا محکوم کنند ؟

پاره تو اندیشمند ایتالیایی اعتقاد دارد که حکومت همیشه در دست نخبگان است و انقلاب ها منجر به چرخش نخبگان  در اجتماع می شوند . توده هم وظیفه دارد که راه را برای حکومت نخبگان هموار کند .در  یک جامعه  مبتنی بر دموکراسی و مردم سالاری دینی  انتخابات این اجازه را می دهد که نخبگان قدیمی جای خود را به نخبگان جدید  بدون  درگیری  و خون ریزی بدهند . انتخابات مرحله نهم ریاست جمهوری مصداق واقعی یک چرخش نخبگان در جامعه  ما بود . بسیاری از تحلیل گران سیاسی اعتقاد داشتند که اگر آقای احمدی نژاد رای نیاورد   حداقل تا چهار سال دیگر  در کشور مسیر چرخش نخبگان مسدود خواهد بود .

قصد دارم  با این مقدمه و طرح چند سوال زیر باب بحثی را باز کنم که فکر می کنم برای  تنویر افکار عمومی  ساکنان شهرستان  مفید باشد . امیدورم که بخش نظرات این مطلب  پر شود از دیدگاه های موافق و مخالف .من هم قول می دهم در حد رعایت موازین شرعی و اخلاقی دیدگاه های مخالف  و موافق را اجازه انتشار دهم .  

1_ آیا   بعد از انتخابات نهم چرخش  نخبگان در سطح  شهرستان برای شما ملموس بود  ؟

2 – آیا بعد از انتخابات دهم چرخش نخبگانی در سطح شهرستان مشاهده شد  ؟ 

3- آیا واقعا چرخش نخبگان  به معنای حقیقی آن تابحال در شهرستان  صورت گرفته است ؟  

4 - آیا نخبگان حاکم فعلی منقدان  جدی  نخبگان حاکم قبلی خود بودند ؟

چند وقت پیش مطلبی نوشتم با تیتر تعطیلی رکن چهارم دموکراسی در شهرستان دلیجان  و گلایه کردم از اینکه فضای نقد و نقادی در شهرستان بسیار تنگ و محدود است . از دوستان خواستم که این فضا را بشکنند و با قلم خود نه به قصد در آوردن نان  بلکه به قصد ادای تکلیف که دانستن حق مردم است  این فضا را تغییر دهند . اکنون بعد از گذشت چندین ماه از این درخواست شاهد تحرکاتی در این حوزه هستیم . الحمد الله می بینم که وبلاگ های متعددی هم  در شهرستان با گرایش های مختلف درست شده و دارند به نوعی این خلاء را  حد اقل  در فضای مجازی پر می کنند .

و اما یک نکته:

خداوند به قلم و ارزشی که دارد قسم یاد کرده است از تمامی قلم به دستان در هر زمینه ای استدعا دارم اگر قصد درآوردن نان به هر قیمتی را دارند روش های دیگری را تجربه کنند چون تجربه ثابت کرده است که تراوشات قلمی شاید امروز خریدارانی داشته باشد  و پست و مقامی به همراه ولی فردا می شود سند ومدرک رسوایی .

تاریخ پر است از داستان هایی که نشان می دهد هر وقت انسان ها خواستند مقدسات را ابزاری برای نان و نام خود کنند خداوند با توجه به اینکه بهترین مکر کننده ها است با همان وسیله آنها را رسوا کرد .

پس یادمان باشد که ارزش قلم را حفظ کنیم و تنهای تنها برای رضای خدا قلم به دست بگیریم .

اگر چنین کردیم می شود مصداق واقعی باقیات صالحات .

اگر ملا احمد نراقی طراح نظریه ولایت فقیه برای رضای خدا قلم به دست نگرفته بود  الان نامی از او باقی نمانده  بود . اگر فتحعلی شاه هم  به دلیل اینکه او مرجع تقلیدش بوده خیابانی به نام او کرده بود ناصر الدین شاه  که از نفوذ معنوی او به دلیل مرگش هراسی نداشت آن را عوض می کرد ولی چه شده که امروز همه افتخار می کنیم که ملا احمد نراقی است و نراق هم شهری است از شهرستان دلیجان و اصرار داریم که حتما خیابانی از شهرمان به نام ایشان باشد . آیا اگر تمام خیابان های تهران به نام امام باشد برای ایشان فرقی می کند ؟

قلم امام در خدمت به اسلام بود . اگر می بینیم که آثار امام بعد از مرگش مراجعات زیادتری دارد این نیست مگر اینکه خداوند تضمین داده است حرمت این قلم را که عمری بر مدار حق چرخیده حفظ کند .