خدای بزرگ هیچ چیز را بدون حکمت به کسی نمی دهد و هیچ چیز را هم بدون حکمت از کسی نمی گیرد .
ملا احمد نراقی در کتاب گرانسنگ معراج السعاده خود برای شرح و تبیین این موضوع اشاره به داستانی دارد که این حقیر سعی خواهم کرد آن را با کمی تخلیص ذکر کنم البته عاجزانه توصیه دارم کاربران محترم به اصل کتاب مراجعه کنند و وقتی از اوقات خود رابه مطالعه آن اختصاص دهند .
مرحوم فاضل نراقی در صفحه 876 کتاب معراج السعاده. انتشارات هجرت . چاپ دوازدهم. 1385 آورده است : مروی است ( روایت شده است ) خدای تعالی ابراهیم را مال بسیار داده، چنان که چهارصد سگ با قلاده زرین در عقب گوسفندان او بودند و فرشتگان گفتند که : دوستی ابراهیم از برای خدا به جهت مال و نعمتی است که به او اعطا فرموده ، پادشاه عالم خواست که به ایشان بنمایاند که نه چنین است . به جبرئیل فرمود که : برو و مرا در جایی که ابراهیم بشنود یاد کن . جبرئیل برفت و وقتی که ابراهیم نزد گوسفندان بود بر بالای تلی ایستاد و به آواز خوش گفت : (( سبّوح قدّوس رب الملائکه و الروح )). چون ابراهیم نام خدای را شنید جمیع اعضای او به حرکت آمد و فریاد برآورد و از چپ و راست نگاه کرد ، شخصی بر تلی ایستاده دید . به نزد وی دوید و گفت : تو بودی نام دوست مرا بردی ؟ گفت : بلی ابراهیم گفت : ای بنده خدا ! نام حق را یک بار دیگر بگو ثلث گوسفندانم از تو . جبرئیل باز نام حق را بگفت. ابراهیم گفت : یک بار دیگر بگو و نصف گوسفندانم از تو . جبرئیل باز نام حق را بگفت . حضرت ابراهیم در آن وقت از کثرت شوق و ذوق واله و بی قرار شد گفت : همه گوسفندانم از تو ، یک بار دیگر نام دوست مرا بگو . جبرئیل بازهم گفت . پس ابراهیم گفت : بیا مرا با گوسفندان من ضبط کن که از آن تو است . جبرئیل گفت : ای ابراهیم ! مرا حاجت به گوسفندان تو نیست ، من جبرئیلم و حقا که جای آن داری که خدا تو را دوست خود گردانیده، که در وفاداری کاملی ، و در مرتبه دوستی ، صادق و در شیوه طاعت، مخلص ثابت قدم .
خدا یا می دونم که تو انتظار نداری ما بنده ها معرفت ابراهیم خلیل الله را داشته باشیم ولی این انتظار را داری که وقتی صدای اذان صبح بلند میشه برای رضای تو دو رکعت نماز واجبمون را بخونیم و نگذاریم قضا بشه . خدای مهربون به قول یکی از عرفا ،از تمامی کارهای خوب و نمازهای اول وقتم توبه می کنم چه برسه به کارهای بد ونمازهایی که در راه رسیدن به دنیا قضا کردم .
